Het is voor veel ondernemers momenteel een roerige tijd. Dat geldt zeker ook voor zelfstandige dienstverleners die de nodige uitdagingen voor de kiezen krijgen. Een (te) lage omzet leidt maar al te vaak tot onzekerheid en twijfels over de toekomst van je bedrijf.

Nu kun je er natuurlijk de brui aan geven. Een aantal ondernemers doet dat ook. Soms vrijwillig, soms gedwongen. Vaak lijkt dit ook de meest logische weg. Je bent immers moegestreden en hebt geen energie en puf meer om de schouders eronder te blijven zetten. De stekker eruit halen, lijkt de beste optie.

Die gedachte heb ik heel af en toe ook gehad. Maar toen ik in 2001 zelfstandig ondernemer werd, was dat uit passie. En het verlangen naar (financiële) vrijheid. In de loop der jaren heb ik mezelf daar regelmatig aan herinnerd. Vooral ook de afgelopen maanden, waarin de tegenvallers elkaar in rap tempo opvolgden.

Maar steeds klinkt dan de innerlijke stem: ‘Never, never give up!’. Afgelopen week wordt het me zelfs letterlijk getoond. Ik zit gehaast aan de ontbijttafel en zie dat in de tuin een padje vastzit tussen twee plankjes van een houten vlonder. Kopje en bovenlijf onzichtbaar, de rest steekt boven de plank uit. Bijna roerloos.

Heel even zie ik nog zijn pootjes flauwtjes bewegen. Het beestje moet dan al een tijdlang hebben vastgezeten en blaast nu waarschijnlijk zijn laatste adem uit. Omdat ik al laat ben voor mijn werkafspraak en het ook nog giet van de regen, besluit ik meteen te vertrekken om later die dag het dode lichaampje te verwijderen.

Na een inspannende werkdag kom ik om een uurtje of half zeven ’s avonds thuis. Het onweert flink en de regen komt wederom met bakken tegelijk uit de hemel. Ik besluit ‘Kermit’ te bergen zodra het droog is. Een halfuur later sta ik buiten klaar met mijn schroevendraaier om de vlonder los te maken. En dan gebeurt het….

Ik zie Kermits (oké, het is geen kikker maar pad) pootjes spartelen. Het beestje leeft nog! Stomverbaasd schroef ik de vlonder los en kijk aan de onderkant. Zijn kopje is intact. Nu ben ik geenszins een liefhebber van amfibieën, laat staan dat ik zo’n dier graag aanraak. Maar nu staat me een ding te doen: het dappere beestje bevrijden.

Met wat voorzichtig gewurm slaagt de reddingsmissie en heb ik eensklaps (voor het eerst in mijn leven) een pad in handen. Snel leg ik hem op de tegels neer. En wat denk je? Meneer (of mevrouw natuurlijk) verdwijnt zonder blikken of blozen al springend tussen de planten. Business as usual.

Ongelooflijk! Na minimaal twaalf uur compleet klem te hebben gehangen, ondersteboven, in weer en wind… En dan nog te zwijgen van de buurtkatten en vogels die hem zo hadden kunnen vangen. Hier past alleen maar diep respect voor zijn uithoudingsvermogen en vastberadenheid om deze kwelling te doorstaan.

Nu geloof ik dat niets zomaar gebeurt in ons leven. Ik mocht getuige zijn van deze wonderlijke gebeurtenis. Het raakt me en ik hoop dat het jou ook inspireert, vooral als jij je spreekwoordelijk klem voelt zitten.

Er is altijd hoop! In wat voor situatie je ook zit: houd vol en weet dat je moed uiteindelijk wordt beloond…

Ik nodig je van harte uit je reactie onder mijn blog te plaatsen op http://rejoycexpress.nl/de-wijze-les-van-kermit!

Wil je voortaan mijn artikelen rechtstreeks in je mailbox ontvangen? Abonneer je dan nu op mijn e-zine en ontvang als bonus de MP3 ‘Onzekerheid, een kostbaar cadeau'.