Vergeving is een beladen woord. Het suggereert maar al te vaak dat we de hand over ons hart moeten strijken terwijl die ander ons ‘ik weet niet wat’ heeft aangedaan. Oog om oog, tand om tand. Dat is pas ferme taal waar je mee aan kunt komen:).

In mijn werk ontmoet ik regelmatig mensen die er net zo over denken. Zij zijn, vaak zeer terecht, boos om iets wat hen is ‘aangedaan’. Door hun familie, zakenrelaties, kennissen of wildvreemden. Ik zeg ‘terecht’, omdat ik geloof dat boosheid gezien en gehoord mag worden voordat je deze kunt transformeren.

Maar helaas blijven mensen regelmatig steken in hun boosheid. Zij geloven dat als zij die ander vergeven, ze opnieuw over zich heen laten lopen. Maar wat er in feite gebeurt, is dat zij blijven steken in hun verleden. En dat is heel erg jammer, want zo geven zij de macht uit handen en voelen zij zich keer op keer opnieuw gekwetst.

Voor veel mensen betekent vergeving iets ‘goedpraten’, ‘onder het kleed schuiven’, ‘gewoon maar overgaan tot de orde van de dag’. Niets is minder waar. Vergeving is een innerlijk proces van persoonlijke groei dat eigenlijk weinig tot niets met die ander te maken heeft. Het gaat niet om hem of haar, maar om jou.

Dit heb ik zelf ook in mijn leven maar al vaak ondervonden. Een voorbeeld. Jaren terug word ik als journalist ingehuurd door de eigenaar van een communicatiebureau in wiens opdracht ik talrijke interviews voor een jubileumboek afleg. Een hele leuke, uitdagende klus waar ik ook lekker aan kan verdienen.

Maar dan… Mijn facturen blijven onbetaald, ondanks de fraaie beloftes die mij keer op keer per telefoon en mail worden gedaan. Na een aantal maanden kies ik eieren voor mijn geld door een deurwaarder in de arm te nemen. Wat een zacht eitje lijkt, blijkt al gauw een rotte appel.

Mijn opdrachtgever heft zijn BV op en begint doodleuk een nieuw bedrijf. Tja, je zit in een creatieve branche of niet. Maar ik laat niet met me sollen en start een rechtszaak die ik glansrijk ‘win’. De deurwaarder wordt op pad gestuurd. Gedurende het komende jaar wordt pijnlijk zichtbaar hoe simpel Vrouwe Justitia zich voor de gek laat houden.

Het lukt mijn opdrachtgever buiten schot te blijven. Afijn, na anderhalf jaar wordt het dossier gesloten en vind ik de factuur van het incassobureau op de deurmat. Mij wordt vriendelijk verzocht alle gerechtelijke kosten plus declaraties op te hoesten. En mijn eigen vordering van duizenden euro’s? Die mag ik spreekwoordelijk op mijn buik schrijven.

Frustratie alom. Ik geef hier alle ruimte aan en kies er na een tijdje voor de man te vergeven. Waarom? Omdat ik weet dat het niet de slangenbeet zelf is die mij onderuithaalt, maar het gif dat, opgejaagd door mijn boosheid, in mijn lijf circuleert. Zolang ik geen tegengif inneem, brengt het mij schade toe. Niet aan hem, maar aan mij.

Misschien kan jij momenteel ook iemand maar moeilijk vergeven. Iemand die jou pijn heeft gedaan. Ik begrijp het, echt waar. Dit had niet mogen gebeuren. Hier had die ander geen recht toe. Toch vraag ik je te kiezen voor vergeving. Dat betekent: loslaten, de boeien van het verleden van je afwerpen. Omdat jij het verdient vrij te zijn!

Vind je mijn verhaal herkenbaar? Heb jij zelf een soortgelijke ervaring? Laat het dan weten onder mijn blog zodat we onze verhalen met elkaar kunnen delen.
Zie http://rejoycexpress.nl/hem-of-haar-vergeven-ammehoela.