‘Wie ben ik?’, is een veelgestelde vraag. Vooral in deze versnelde tijd waarin we nu leven, hebben mensen de behoefte zichzelf te kennen. De zoektocht naar onze ware identiteit en levensmissie vindt vaak buiten onszelf plaats terwijl het antwoord daar niet te vinden is.

Dat is net als het zoeken naar je autosleutel in het schijnsel van het maanlicht buiten terwijl de sleutel in het halfduistere halletje binnen uit je broekzak is gegleden. Ik herken dat wel. Vaak lijkt het veiliger en vooral logischer om de oplossingen voor onze vraagstukken vooral buiten ons te zoeken.

Het mooie is dat het leven zelf mij dan van tijd tot tijd corrigeert. Graag deel ik een treffend voorbeeld met jou. Het is op een zaterdagochtend jaren geleden dat mijn handtas door een speling van het lot belandt in de doos met oud papier en vervolgens wordt opgeslokt door de stalen muil van een ronkende vuilniswagen.

De inhoud van mijn tas? Een gloednieuwe mobiele telefoon met 50 euro beltegoed, mijn auto- en huissleutels, mijn portemonnee met het huishoudgeld voor de komende week, al mijn privé- en zakelijke bankpassen en voorraad visitekaartjes. Dit alles heb ik vanwege de verbouwing aan mijn huis voor alle zekerheid veilig in mijn handtas gestopt:).

Maar mijn geheugen somt verder op: in mijn tas zaten ook nog mijn paspoort, rijbewijs, mijn autopapieren inclusief eigendomsbewijs. Op dat moment voel ik me compleet verlamd. Ik besef dat ik alles kwijt ben waarmee ik kan aantonen wie ik ben, zowel zakelijk als privé. Ik heb ineens geen identiteit meer. Ik ben voor mijn gevoel niemand meer, onzichtbaar.


Achteraf kan ik er hartelijk om lachen. Achteraf, wanneer het me duidelijk wordt dat het leven mij op uiterst onorthodoxe wijze heeft geleerd dat ‘wie ik ben’, weinig van doen heeft met degene die op mijn identiteitspapieren staat en al helemaal losstaat van ‘wat ik heb en doe’.

Ik weet vanaf dan dat ik me nooit meer buiten mezelf hoef te zoeken, want daar ben ik namelijk niet. Wie ik ben, zetelt veilig in mezelf. Wanneer ik sindsdien het oud papier aan de straatkant zet, moet ik vaak glimlachend terugdenken aan deze krachtige wake up call. Want ik ben student van het leven die afscheid mag nemen van verouderde aantekeningen.

Is dit verhaal herkenbaar voor jou? Heb jij ook wel eens zoiets meegemaakt? Ik ben benieuwd!